Κατά παράδοσιν πράξεις και ενέργειαι του ανθρώπου

Ο οίκος: Τα σπίτια ήσαν μονόπατα συνήθως και λίγα δίπατα και είχαν το τζάκι στη μέση για να πυρώνη παντού η φωτιά και πολλές φορές εχρησίμευε και για φωτισμό του σπιτιού. Σ' αυτήν την γωνιά έψηναν το ψωμί και μαγείρευαν Και καμιά φορά Το έστρωναν και στο χορό γύρω από τη φωτιά. Καιγανε συνήθως ξύλα κέδρινα για περισσότερο φως και για οικονομικώτερα. 

2) Τροφή

Συνηθισμένη τροφη ηταν το χοιρινό κρέας (καπνισμένο), τσιγαρίθρες, λουκάνικα, όσπρια, μπομπότα, κοσμάρι, κουρκούτι, κατσαμάκι, τραχανάς, κότες, κατσίκια, αρνιά, γάλα τριψάνα, τυρί, βούτυρο, γιαούρτι, κλουτσοτύρι, μυζήθρα, ξυνόγαλα, μπερμπελόνια, χόρτα (λάχανα) του αγρού. 

3) Ενδύματα, κόμμωσις, καλλωπισμός

Και για τους άντρες και για τις γυναίκες, η ενδυμασία, η κόμμωσις και ο καλλωπισμός γενικά, αποτελούσαν το κύριον μέλημά τους. Η χωρίστρα για τα κοντά μαλλιά των αντρών, και οι κοτσίδες για τα μακριά μαλλιά των γυναικών, δεμένες με ένα κόκκινο σκοινάκι σταυρωτά πάνω από το μέτωπο ήταν το συνηθέστερο στην εποχή τους. Σκούφια μαύρη φορούσαν οι άντρες, οι δε γυναίκες φορούσαν καφέ μαντήλι εκτός από τις χήρες που φορούσαν μαύρο. Οι άντρες έφεραν και μουστάκι μεγάλο περιποιημένο. 

Άλλα ενδύματα που φορούσαν ήταν: Κάλτσες μακρυές άσπρες μέχρι πάνω από τα γόνατα, συγκρατούμενες από της ζώνης που υπήρχε εσωτερικώς του υποκαμίσου. Υποκάμισο μακρύ μέχρι πάνω από τα γόνατα, με μακριά μανίκια, συνήθως άσπρο. Μέσα από τα μανίκια φορούσαν μάλλινα στενά μανίκια με ξόπλια (κεντημένα). Πάνω από το υποκάμισο φορούσαν γιλέκο, μαύρο συνήθως και με ωραία κεντημένα κουμπιά, πάνω δε από αυτό φορούσαν άλλο γιλέκο με μανίκια (μόνον για φιγούρα) τα λεγόμενα τσιπούνια. Ένα ρολόϊ με καδένα κρεμάμενη υπήρχε στο τσεπάκι του μέσα γιλέκου συμπλήρωνε την όμορφη εμφάνιση. Στην μέση εφέρετο το ζωστάρι και πάνω από αυτό το σελάχι που το φορούσαν μόνον με φουστανέλλα και όχι με σχέτο υποκάμισο. Στο σελάχι υπήρχαν: μαντήλι, μαχαίρι, φλογέρα, λεπτά, καπνός, πίπα, και πριόβολος για την φωτιά. Τον χειμώνα φορούσαν πατατούκα (σακκάκι χοντρό) και κοντόκαπα φτειαγμένη από τράγιο μαλλί. Στα πόδια έφεραν μάλλινες κάλτσες (τσουράπια) μέσα από τις καλές που ήσαν βαμβακερές και τεντώνονταν καλά πιασμένες από τις στάφες (λουράκι κάτω από το πέλμα) και από την ζώνη. Κάτω από τα γόνατα στερεώνονταν οι καλτσοδέτες που λέγονταν και βοδέτες και είχαν χρώμα μαύρο και με μια φουντίτσα που τακτοποιούνταν έτσι που να κρέμεται από το έξω μέρος της γάμπας. Τσαρούχια συνήθως κόκκινα προκιαστά με φούντα πλούσια. 

Γυναικεία ενδύματα ήσαν: Υποκάμισο άσπρο μακρύ μέχρι τους αστράγαλους και με μανίκια φαρδιά κεντημένα χαμηλά και στο στήθος (τραχλιά). Εσωτερικώς του υποκαμίσου εφέρετο μάλλινη φανέλλα, κεντημένη στα μανίκια. Κάλτσες κοντές κάτω από τα γόνατα παρδαλές με κεντήματα (ξόπλια). Τσαρούχια κόκκινα με φούντες. Καθημερινώς δε φορούσαν μάλλινες μακριές και πάνω από τα υποκάμισα, που έφερναν κόκκινα γαϊτανάκια και δεν είχαν μανίκια Από πάνω έριχναν την κοντόκαπα με τα μανίκια πίσω όπως τα τσιπούνια. Η ποδιά ή κόκκινη ή μαύρη, εσυμπλήρωνε την όλη εμφάνιση, που ήταν κεντημένη με γαϊτανάκια, χωρίς βέβαια να παραλείπονται τα ασημικά τα φλουριά, τα σκουλαρίκια και οι μαντήλες με τα φλοuριά. 

4) Το παιδί

Η έγκυος δεν επιτρέπεται να πάει σε κηδεία. Δεν επιτρέπεται ακόμη να πάει σε στέφανα, γιατί ή η νύφη θα προκόψει ή το παιδί της.